ពុករលួយ និង ក្រពះ

ពុករលួយ និង ក្រពះ

 តាមធម្មតា នៅពេលគេលឺរឿងអំពើពុករលួយ មិនថានៅកម្ពុជាឬប្រទេសដទៃឡើយ គឺសុទ្ធតែចាត់ទុកជាអំពើដែលសង្គមស្អប់ខ្ពើមជាទីបំផុត រហូតដល់រដ្ឋាភិបាលចិនស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងប្រធានាធិបតី ស៊ីជីងពីង ដាក់ជា គោលនយោបាយចំបងត្រូវតែកំចាត់ឲ្យបាននូវមន្ត្រីណាដែលប្រព្រឹត្តិអំពើពុករលួយ ហើយទទួលការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ប្រជាជន ក៏ដូចជាលួចសសើរពីអន្តរជាតិ បើទោះបីជាប្រទេសនេះជាប្លុកកុម្មុយនីសបំបិទសិទ្ធិសេរីភាពខ្លះក៏ដោយ។បើក្រលេកមកមើលកម្ពុជាវិញ អំពើពុករលួយនេះហាក់បានកំពុងតែស៊ីដល់គ្រឿងក្នុងប្រទេសទៅហើយ មិនថាថ្នាក់ជាតិ ឬថ្នាក់មូលដ្ឋានឡើយ ដោយជាទូទៅគេមើលឃើញភាគច្រើនគឺមកពីស្ថាប័នរដ្ឋតែម្តង។

          មានកត្តាជាច្រើនដែលបណ្តាលឲ្យមនុស្សហ៊ានប្រព្រឹត្តិអំពើពុករលួយ ទាំងដែលអ្នកខ្លះដឹងថាខុសហើយតែនៅតែប្រព្រឹត្តិ។​ បញ្ហាក្រពះជារឿងធំដែលធ្វើឲ្យមន្រ្តីថ្នាក់ក្រោម បានលះបង់មនសិការរបស់ខ្លួនព្រោះតែក្រពះ។ តួរយ៉ាងដូចជាប៉ូលីសចរាចរណ៏នៅតាមដងផ្លូវដូច្នោះដែរ។ ហើយនេះជាបទពិសោធន៏ដែលខ្ញុំបាទជួបផ្ទាល់កាលពីប៉ុន្នានថ្ងៃមុននេះដោយខ្ញុំបានបើកបរម៉ូតូនៅតាមផ្លូវមួយខ្សែនៅខាងក្រោយព្រះបរមរាជវាំង។ ភ្លាមៗនោះក៏ស្រាប់តែមានប៉ូលីស ពីរនាក់បានហក់មកស្កាត់ខ្ញុំនៅកណ្តាលផ្លូវ ទាំងដែរខ្ញុំកំពុងតែអន្លូងអន្លោចជាមួយនឹងសូរសព្ទតន្រ្តីនៅក្នុងកាសពេលកំពុងបើកបរ ហើយក៏មិនដឹងថាលោកពូប៉ូលីសទាំងពីរនោះពួនក្រោមដើមឈើតាំងពីអង្កាលដែរ។ ជាដំបូងខ្ញុំប្រុងនឹងដាក់មាត្រាទី ១០០(រត់សិនចាំគិតទៀត) បើកគេចដោយបន្ថែមល្បឿនដែរ ព្រោះភ្លាមៗភ័យខ្លាចប៉ូលីសផាក និងខ្លាចគាត់គាបស៊ី។ ខណៈប្រុងនឹងមួលហ្គ័រទៅហើយ ក៏ស្រាប់តែឃើញម៉ូតូខ្លួនឯងមានកញ្ចក់ត្រឹមត្រូវ និង មានមួកសុវត្ថិភាពជាប់នឹងឡាតែត(ក្បាល) ក៏នឹកសព្វថា “ឱខ្លួនអញអើយ! ទោះបីប៉ូលីសចាប់មែនពិត ត្បិតខ្លួនមិនបានធ្វើខុសច្បាប់ឯណា ម្តេចក៏អាត្មាអញអីក៏ភិតភ័យព្រួយខ្លាំងម្ល៉េះ?” ហើយក៏ព្រមប្រគល់ខ្លួនប្រាណឲ្យលោកប៉ូលីសទាំងពីរនោះរូបនោះតាមសម្រួល។ ឈប់ម៉ូតូរួចក៏ពន្លត់ម៉ាស៊ីនដកសោរកាន់ជាប់នឹងដៃ ព្រោះខ្ញុំខ្លាចប៉ូលីសដកសោរទុកមិនព្រមឲ្យវិញ រួចក៏វៃជន្ទល់ ដោះមួកសុវត្ថិភាព ហើយសួរពួកគាត់ថា៖ “តើខ្ញុំខុសអ្វី?” លោកប៉ូលីសបានប្រាប់ថា៖ “ក្មួយ ជិះបញ្ច្រាស់ផ្លូវហើយ កុំឡើយមកចង់តវ៉ា”។​ រំពេចនោះធ្វើឲ្យខ្ញុំកើតមានអារម្មណ៍មួរម៉ៅក្តៅក្រហាយ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមតវ៉ាថា៖ “ពូឯងកុំចេះតែថា ព្រោះខ្ញុំអត់មានឃើញស្លាកសញ្ញាឯណា”។​ ពូក៏បានឆ្លើយ ៖“ស្លាកនៅខាងក្រោយ បើមិនជឿពូនាំទៅមើលបាន”។ ដោយមិនចង់ឈ្លោះគ្នាយូរ ម្យ៉ាងប្រញាប់ទៅធ្វើការផងនោះខ្ញុំក៏បានសួរលោកប៉ូលីសថា ៖”ផាកប៉ុន្នាន?” ភ្លាមៗនោះលោកពូប៉ូលីសម្នាក់ទៀតក៏បានប្រាប់៖ “បើតាមច្បាប់គេ ផាកមួយម៉ឺនប្រាំពាន់រៀល(១៥,០០០៛)”។​ ពូប៉ូលីសក៏បានបន្តទៀតថា៖ “ប៉ុន្តែពូយកតែ មួយម៉ឺនរៀល(១០,០០០៛)ទេ ចែកគ្នាពីរនាក់ ម្នាក់ ប្រាំពាន់(៥,០០០៛) ទេក្មួយ”។ ដោយហេតុតែមិនដឹងច្បាប់ ខ្ញុំមិនដឹងថាគាត់និយាយកុហកឬយ៉ាងណាទេ។​ ខ្ញុំក៏បានឆ្លើយ៖ “ចែកគ្នាម្នាក់ប្រាំពាន់? តើលោកពូកំពុងរកស៊ីចូលហ៊ុនគ្នាឬ? តើខ្ញុំជាអតិថិជនរបស់ពូឬ?” ខ្ញុំក៏សួររកសៀវភៅណែនាំពីការផាកពិន័យ តែគាត់ថា៖ “ក្មួយអើយ ចាត់ទុកថាជួយពូម្តងទៅចុះ ព្រោះប្រាក់ខែពូតែ ម្ភៃប្រាំម៉ឺន(២៥០,០០០៛)ទេ (ខ្ញុំមិនដឹងថាពិតឬមិនពិតទេ ព្រោះមិនដែរដឹង) ម្យ៉ាងកូនឈឺ ហើយប្រពន្ធពិការភ្នែកទៀត រាល់ថ្ងៃពូកំពុងតែលំបាកណាស់ក្មួយ បើពូធ្វើតាមច្បាប់ លុយផាកឲ្យមេអស់ហើយក្មួយអើយ”។​ ដោយលឺបែបនេះ ហើយឃើញទឹកមុខគាត់ស្លេកស្លាំង សម្បុរខ្មៅ ព្រោះធ្វើការក្រោមកម្តៅព្រះសូរិយានារដូវប្រាំង ដោយអាវទទឹកញើសជោគ ធ្វើឲ្យអារម្មណ៏ខឹងប្រែជាអាណិតទៅវិញ។ ដោយមិនបង្អង់យូរខ្ញុំក៏បានទាញកាបូបលុយឆែកមើលសិន ព្រោះថវិការមានកម្រិត។

          ក្រោយពីចប់រឿងហើយខ្ញុំក៏បានបន្តដំណើរទៅមុខទៀត រួចគិតក្នុងចិត្តមិនគួរណាវាយតម្លៃមនុស្សលឿនពេកសោះ ត្បិតអីនរណាៗក៏ស្អប់ប៉ូលីសរឿងផាកពិន័យខុសច្បាប់និងគាបស៊ីអ្នកដំណើរដែរ។ ដូចព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់មានពុទ្ធដឺការថា កម្មប្រែថាអំពើ អ្នកណាធ្វើអ្នកនោះទទួល អ្វីៗកើតឡើងដោយហេតុទើបបង្កើតនូវអ្វីដែរយើងឃើញ មិនថាសភាវៈមានជីវិតឬគ្មានជីវិតឡើយ គឺកើតឡើងដោយសារតែមានហេតុរបស់វា។

          ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាដើម្បីកាត់បន្ថយនូវអំពើរពុករលួយ ជាបឋមយើងគួរតែដោះស្រាយនូវបញ្ហាក្រពះជាមុនសិន។ តួរយ៉ាងដូចរាជរដ្ឋាភិបាលកំពុងតែតម្លើងប្រាក់ខែគ្រូបង្រៀនឲ្យមានជីវភាពប្រសើរឡើង ក៏អាចកាត់បន្ថយអំពើរពុករលួយដោយគ្រូទារលុយសិស្សមួយកម្រិតដែរ។ រាជរដ្ឋាភិបាលក៏គួរតែពិចារណាតម្លើងប្រាក់ខែដល់មន្ត្រីប៉ូលីសដែរកំពុងឈរជើងនៅហាលថ្ងៃព្រោះតែជួយសង្គម ខណៈដែលគ្រួសារខ្លួនកំពុងតែលំបាក ជៀសជៀងនាំគ្នាសុំជំនួយឬកំចីពីបរទេសដើម្បីទិញឡានទំនើបនិងវីឡាឲ្យសាច់ញាតិ៕

ដោយខ្ញុំបាទ៖ កែវ សុង

និស្សិតឆ្នាំទីបួន និង ជាអ្នកសរសេរប្លុក(Blog)